Recording is our business, music is our passion
Links | Route & Parking | Contact Us

Stijn Meuris en Humo over “De Motormusic”

Posted by: Motormusic on 12.02.2013
Alle ernst op een stokje: ik heb ooit met Stijn Meuris in een groepje gezeten. Ik deed alsof ik gitaar kon spelen, hij moest een drummer voorstellen. Hij kwam er aardig mee weg, ik minder. We noemden onszelf The Faggets, later The Cum Shots – net als de groep zelf een grap – en schreven op de eerste repetitie drie nummers in een half uur tijd. Dat laatste hadden we in grote mate te danken aan het enthousiasme en de drive van Meuris.

The Cum Shots haalden de preselecties van Humo’s Rock Rally, maar daar eindigde het. Als zanger schopte Meuris het heel wat verder, eerst met het legendarische Noordkaap, daarna met Monza, en vanaf 2010 als Meuris. Geen soloproject maar een groep, die pas sinds een klein jaar vaste vorm heeft gekregen. Die vorm tref ik vandaag aan in de MotorMusic, een geweldige studio in een oud pand in het centrum van Mechelen, waar gewerkt wordt aan ‘Mirage’, na ‘Spectrum’ (een cd met enkel herwerkingen van oude Noordkaap- en Monza-songs) de eerste Meuris-cd met eigen materiaal.
"De keuken en het rookkot zijn even belangrijk als de opnameruimte"
De band staat in de grote opnameruimte, met een immens hoog plafond, en produceert het soort gestommel en muzikaal gestotter dan zo typisch is voor een groepje waarvan de één de opwarming al heeft ingezet, terwijl de ander de snaren nog aan het stemmen dan wel de batterijen van een effectpedaal aan het vervangen is. Boven zijn er aparte ruimtes waar de bas- en gitaarversterkers staan opgesteld, om stevig te kunnen blazen zonder overspraakin naburige microfoons.
De groep heeft er een rondje preproductie opzitten in de La Chapelle Studios in de Ardennen en zal hier in Mechelen twee songs per dag proberen op te nemen. Overdubs zijn voor later en elders. Meuris neemt met mee naar het rookkot, in een studio anno 2013 geen onbelangrijke ruimte.
Stijn Meuris «Ik ben nogal gevoelig voor de cocon waarin een plaat wordt opgenomen. Ik heb er dit keer echt voor gepleit om nog eens in een echte mooie studio op te nemen en niet in één of ander kot of slaapkamer. Moeilijk uit te leggen aan een platenfirma hoor, in tijden waar je een plaat kunt opnemen op je laptop. Maar het gaat mij om de sfeer, en de keuken en het rookkot van zo’n studio zijn voor mij even belangrijk als de opnameruimte. Die keuken, of de zetel in de loungeruimte, levert meer op dan je denkt: als daar op iemands iPhone een liedje passeert dat de hele groep triggert, kan dat in geen tijd een fantastisch nieuw nummer opleveren. ’t Zijn die kleine dingen die ergens toe leiden. Ik zag onlangs in een documentaire hoe U2 tot ‘One’ was gekomen: ook gewoon door wat te zitten prullen, en iemand die zei: ‘Speel dat nog eens!’. De manier waarop je tot songs komt, is blijkbaar op alle niveaus hetzelfde, ook al zit U2 in een studio die meer dan tien keer zo duur is als de onze – in hun opnameruimte kon je moeiteloos een zeppelin hangen.»
Omdat ik hem al een hele tijd niet meer live heb zien spelen, schetst Meuris in het kort hoe zijn nieuwe groep er uitziet. Hij is - het tegendeel zou voorpaginanieuws geweest zijn – laaiend enthousiast.
Meuris «Dave Hubrechts komt uit de metalscène, speelt ook bij Diablo Blvd. en zo. Maar hij kan eigenlijk alles spelen. Soms speelt hij iets wat technisch zó fabuleus is, dat ik er met open mond naar zit te kijken. Dan zegt hij: ‘Da’s maar voor de grap, hè.’ En dan denk ik: ‘Ja Dave, maar ook héél erg goed.’ De andere gitarist, Kris Delacourt, zit al langer in mijn groep. Hij komt uit dat deel van de Antwerpse scène waar ze per definitie alles achterstevoren spelen. Noem het de avant-garde. Maar hij heeft ook een heel goed pop-oor, al zal hij dat zelf niet zo snel toegeven. Onze nieuwe drummer, Antoni Foscez, is pas vierentwintig, en een fenomeen. Hij kan werkelijk álles spelen, weet ook meteen wat je bedoelt als je ‘m iets vraagt. Alleen moet je niet proberen om een gesprek over muziek met ‘m te voeren. ‘The Edge? Nooit van gehoord.’ En Bart Van Lierde, onze bassist, is gewoon een geweldig toffe, grappige gast, én een fantastische bassist.»
Boven de grote main room van de MotorMusic is er nog een kleinere studio, waar gisteren single ‘1974’ werd gemasterd door Floris De Decker, bekend van Team William en The Van Jets. Negentienhonderdvierenzeventig is het jaar waarin Stijn Meuris tien was, gitarist Dave Hubrechts geboren werd, en dat bassist Bart Van Lierde (’76), gitarist Kris Delacourt (‘78) en drummer Antoni Foscez (’88) enkel kennen van horen zeggen.
Meuris «Ik ga een bekentenis doen. Niemand gaat het er nog in herkennen, maar de basis van de song, de riff en de drumbeat leken aanvankelijk heel erg op ‘1979’ van Smashing Pumpkins. Op mijn laptop heeft het mapje met die song heel lang ‘1979’ geheten, als referentie, zodat ik wist over welk nummer het ging. Tot ik erover begon na te denken: (mijmert)1979, de jaren zeventig, de periode waarin ik stilaan afscheid nam van een bepaald soort kinderjaren. Ik ben foto’s gaan opzoeken, en met de foto’s van toen ik tien was, de foto’s uit 1974, was iets raars aan de hand. Ik zag er nog energieker uit dan anders, niet normaal eigenlijk. Wat ze nu ongetwijfeld ADHD zouden noemen. Impulsief, onrustig, heftig, soms heel bedrukt. Ik wílde dingen. Geen idee wat precies, maar ik wilde vooruit, wég, dingen doen, en liefst vandaag. ‘Jaja Stijn, maar ge moet eerst nog tot uw vierentwintigste naar school.’ Een geweldige tegenvaller, herinner ik mij. Enfin, zo is 1979 1974 geworden.».